geloof. rechtvaardigheid. toekomst.

9 februari 2018

De favoriete films van Janneke Stegeman

Janneke Stegeman studeerde theologie aan de Vrije Universiteit en was een van de oprichters van het Genootschap voor Onbetamelijke Theologie. Nu is ze gasthoofdredacteur van nieuwheilig.nu. In de glossy vind je zeven lijstjes om kennis te maken met Janneke. Nieuwsgierig geworden? Wij hebben haar favoriete films alvast op een rijtje gezet, dus lees snel verder!

  • Boyhood

Regisseur en schrijver Richard Linklater nam een groot risico toen hij vier acteurs uitkoos en die 12 jaar lang (!) met tussenpozen is gaan volgen. De film volgt Mason jr. van een zesjarig jongetje tot een jong volwassen student, maar ook zijn oudere zus en gescheiden ouders zijn een belangrijk onderdeel. Dit Amerikaanse coming-of-age drama uit 2014 schetst dan ook een ontroerend portret over opgroeien, vormen van een eigen identiteit en het familieleven. Boven alles is Boyhood ook een studie van tijd: Hoe ervaren wij deze? Hoe herinneren we het ons? En dat is wat deze film zo bijzonder maakt. Het zijn niet alleen de mijlpalen die ons leven creëren, maar ook de momenten die we soms als ‘onbelangrijk’ beschouwen.

 

 

 

 

 

 

  • Hiroshima Mon Amour

Een Franse actrice in Hiroshima heeft een affaire met een getrouwde, Japanse architect en deelt met hem verschillende perspectieven op de oorlog… Hiroshima Mon Amour is een prachtige en aangrijpende mediatie op oorlog en vrede. Het is zo’n zeldzame film waarin heden en verleden versmelten in elk kader, om zo een gevoel van vernietigde tijd over te brengen. Deze Frans/Japanse film uit 1959 wordt gezien als het begin van de Nouvelle Vague. De film gebruikte nieuwe technieken als korte flashbacks die weer terugsnijden in de chronologische scènes om zo een gebroken verhaallijn te creëren. “De tijd,” zo zegt regisseur Alain Resnais, “is verbrijzeld”.

 

 

  • Budrus

Budrus is een documentaire uit 2009 geregisseerd door Julia Bacha. De film gaat over geweldloze demonstraties uitgevoerd door de bewoners van Budrus. Het protest is tegen de Israëlische regering, die van plan is een scheidingsmuur dwars door het kleine agrarische dorpje Budrus te bouwen. De film portretteert de werkelijke protesten en de reactie van het Israëlische leger. Even interessant zijn de talloze korte interviews met verschillende mensen, waaronder de leiders van de protesten, een Israëlische activist én een Israëlische militaire leider ter plaatse.

 

 

 

  • Una Giornata Particulare

‘Een bijzondere dag’: 8 mei 1939. De dag dat Hitler en Mussolini elkaar ontmoeten. De overwerkte en sentimentele huisvrouw Antonietta blijft achter, terwijl haar fascistische man en zes kinderen de leiders toejuichen. Ze ontmoet Gabriele, een radiomedewerker die net is ontslagen omdat hij homoseksueel is. Belangrijke thema’s in de film zijn genderrollen en het model van mannelijkheid in fascistisch Italië. De stay-at-home moeder en de homoseksuele buurman worden beiden onderdrukt door het regime, maar vinden enige troost in elkaar. Regisseur Ettore Scola wist met zijn zeer sobere kleurgebruik perfect de grauwe dagen van vlak voor de Tweede Wereldoorlog op te roepen.

 

 

 

 

 

  • Het toneelstuk Missie van David van Reybrouck

Missie is een monoloog, geschreven door David van Reybrouck en vertolkt door Bruno Vanden Broecke. De voorstelling ging in 2007 in première en wordt nog altijd bejubeld door de pers. Missie handelt over de belevenissen van een witte pater in Afrika. De 80-jarige André Vervecke kijkt in de voorstelling terug op zijn loopbaan in een soort feestrede. Daarnaast heeft hij het ook uitvoerig over zijn geworstel met zijn Godinterpretatie, de cultuurverschillen, zijn blik op zijn vaderland en tal van levensdilemma’s. De pater doet zijn verhaal met veel zwarte humor en ontroering.

Applaus. – De Standaard

Een bijna noodzakelijke avond van bezinning, verwondering en ontroering. – De Volkskrant

Meesterlijk smeedt Van Reybrouck geestige, ontroerende, woedende, schokkende en wanhopige momenten aaneen… en laat ons verpletterd achter. – NRC Handelsblad

     

    • La Grande Bellezza

    Deze Italiaanse dramafilm uit 2013 is een verbluffend en hartverscheurend meesterwerk over de schoonheid op zich. De 65-jarige journalist Jep Gambardella dompelde zich al snel na zijn vroege succes onder in het luxueuze nachtleven van Rome. Hij raakt gedesillusioneerd door de inhoudsloze verwaandheid in zijn omgeving en treurt over de gemiste kansen in zijn leven. Op zoek naar betekenis ontdekt onze hoofdpersoon.

     

     

     

    geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *