geloof. rechtvaardigheid. toekomst.

17 september 2018

De grote pelgrimage

IS, aanslagen, extremistische moslims, het zijn beelden die al snel bij ons opkomen als we het woord jihad horen. Beeldvorming van de media rondom deze gebeurtenissen zorgt ervoor dat zij die minder bekend zijn met de theologie van de islam bij jihad altijd aan geweld en strijd denken. Ten dele terecht want de fysieke verdediging van de dar al-islam, het huis van de islam, is een vorm van jihad. In de islamitische traditie is dat echter de kleine jihad.

De grote jihad is de innerlijke strijd die iedere gelovige voert tegen het ego. De innerlijke jihad is een plicht voor iedere moslim. Het op tijd en juist verrichten van de gebeden kan een enorme opgave zijn. Het je houden aan die discipline is een vorm van jihad. Het vraagt inspanning en strijd om te leven volgens de regels van de islam. Het is de innerlijke zuivering die voor veel moslims de ware betekenis van de jihad is.

In het verlengde van dit onderscheid tussen de grote en de kleine jihad maak ik bij pelgrimeren graag eenzelfde onderscheid. Ja, pelgrimeren is je fysiek van de ene plaats naar de andere bewegen. Het is een strijd je fysieke gestel aan de gang te houden in de regen of juist als het heel warm is. Met een zware rugzak op je rug berg op berg af te lopen en je na een paar dagen te ergeren aan de stank van je kleren. Het is een uitdaging aan de primitieve slaapgelegenheden te wennen en door de blaren heen te lopen. Toch behoren deze ervaringen allemaal slechts tot de kleine pelgrimage.

De grote pelgrimage is de reis van de ziel. Met iedere stap die je zet, verplaats je je niet alleen fysiek, ook je ziel maakt een reis. Een wandeling wordt pas een pelgrimage op het moment dat je je ziel de ruimte geeft zijn eigen reis te maken. Mijn pelgrimages volgen daarin altijd een soort vast programma. De eerste dagen zijn zelden wat ik ervan verwachtte. Twijfel speelt in die dagen een belangrijke rol. Twijfel aan mijn conditie, aan de bereidheid van mensen onderweg me te helpen, twijfel aan het vinden van een slaapplek voor de nacht. Gaandeweg verdwijnt die twijfel en voel ik langzaam meer ruimte ontstaan. Niet zelden krijg ik dan ook heimwee en is er een stemmetje dat bij iedere tegenslag subtiel zegt dat ik wel naar huis mag, of voor een nacht in een hotel mag slapen. Dat ik een vette pizza verdient heb en echt niet perse op mijn kleine brandertje hoef te koken. Aan die verleidingen wil ik niet toegeven. De strijd met die neigingen is een innerlijke strijd die me dichter bij mezelf brengt en daarin ook dichter bij God. Het is een strijd van het ego en de gewoonte tegen de overgave aan stilte, rust en het goddelijke.

Zoals een moslim voor de grote jihad niet fysiek hoeft te vechten, hoeft de pelgrim op zijn grote tocht ook niet perse te lopen. Het lopen is een geweldige bezigheid om de innerlijke reis op gang te brengen, maar ook studie, gebed en meditatie kunnen daarin een belangrijke rol spelen. De grote pelgrimage is dan ook zelden afgelopen als de kleine pelgrimage zijn eindpunt bereikt.

Derry Brabs: Pelgrimage
De mooiste pelgrimroutes in Europa

Pelgrimage. De mooiste pelgrimsroutes in Europa | Derry Brabbs | Uitgeverij Kok | Hardback |256 blz | ISBN 9789043529273

Goede reis!

Deze blog is overgenomen van https://www.franciscaansebeweging.nl/

geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *