geloof. rechtvaardigheid. toekomst.

18 oktober 2018

Een tussentijd om te beginnen

Rachelle van Andel is vernieuwingspredikant voor de Remonstranten in Eindhoven. In deze eerste blog van een nieuwe serie vertelt ze over een nieuwe start, met nieuwe ideeën en mooie ontmoetingen.

Waar begin je als je iets nieuws mag beginnen? In Eindhoven, een stad die bekend staat om haar innovatieve technologische ontwikkelingen, design week en brainport. Wie wonen er, en waar kan ik van betekenis zijn in de functie van vernieuwingspredikant die ik zelf mag uitvinden en vormgeven vanuit de Remonstrantse Broederschap?

Wellicht begin je dan niet bij het begin, maar bij de tussentijd. Het begrip tussentijd leen ik van de filosoof Hans Achterhuis, en hij heeft het weer geleend van Kees van Kooten en Wim de Bie. Tussentijd is een tijd tussen de regels door die je kunt ervaren bij vertraging. Je kunt het niet plannen. Tussentijd overkomt je, vaak ook als je er eigenlijk niet op zit te wachten. Zoals bijvoorbeeld bij het wachten op een trein die vertraging heeft of als je telefoon leeg is en je je oplader vergeten bent.

Nieuwe ideeën ontstaan vaak in zo’n tussentijd. Die tussentijd heb ik afgelopen maand ervaren als heilige tijd. Het was een intense maand met vele ontmoetingen met nieuwe mensen. Van geestelijk verzorger en studentenpastor tot programmamaker bij de bibliotheek. Het waren bijzondere ontmoetingen waardoor ik Eindhoven nog meer heb leren waarderen.

Tegelijkertijd was een van de mooiste ontmoetingen niet een ontmoeting in de vorm van een gesprek, maar een ontmoeting die plaatsvond door een iets wat rommelige oude liturgie. Ik werd even op een andere manier in de vertraging gezet dan ik had verwacht.

Op zondag was ik gaan gluren bij de buren, en ik vond een kleine geloofsgemeenschap. Helemaal niet hip, niet vernieuwend, en het liedboek dat ik kreeg viel grotendeels uit elkaar. In al die rommeligheid voelde ik hoe de bezoekers van de viering betrokken waren op elkaar. Een vrouw vertelde mij dat wat hier gebeurde echt was en oprecht. Van een ander kreeg ik een boekje in mijn handen gedrukt: Geluksplekken in Eindhoven. Misschien zou ik er voor mijn nieuwe baan iets aan hebben.

Tijdens de viering werd gelezen uit het bekende kinderboek Momo en de tijdsspaarders. Momo is een klein meisje, die helemaal alleen in een ruïne woont. Eerst vinden de stadsbewoners haar maar een beetje vreemd, maar uiteindelijk wordt ze zeer geliefd. Ze kan namelijk ontzettend goed luisteren naar wat er nodig is. Dan komen de grijze heren, de zogenaamde tijdsspaarders. Alles moet sneller, efficiënter, beter. De heren krijgen iedereen in hun macht, behalve Momo.

Momo verstaat de kunst van het luisteren. Ze kan op zo’n manier luisteren, dat ze mensen tevoorschijn luistert.

Zoals ik bij de viering tussentijd vond die ik niet had verwacht, creëert Momo voor mensen tussentijd.

Als vernieuwingspredikant hoop ik dat ik wat van die kleine Momo met me mee mag dragen. Het verhaal van Momo herinnert mij aan de essentie die voor mij hoort bij de rol van de dominee en de functie die ik als vernieuwingspredikant op me mag nemen. In al de drang om te bewegen en mijn ideeën neer te zetten mag ook ik zoeken naar een heilige luisterruimte, voor dat wat juist in de tussentijd kan beginnen.

tussentijd Rachelle van Andel

Rachelle van Andel studeerde wijsbegeerte in Antwerpen, humanistiek in Utrecht en theologie en religiewetenschappen aan de VU (met de specialisatie interfaith spiritual care). Op dit moment is ze vernieuwingspredikant i.o. voor de Remonstranten in Eindhoven. In november hoopt ze af te studeren aan het Remonstrants Seminarium. Naast haar werk als vernieuwingspredikant i.o. werkt ze bij de Graalbeweging op het vlak van gendergelijkheid en diversiteit. In haar werk zoekt zij de verbinding tussen actie en contemplatie.

geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *