geloof. rechtvaardigheid. toekomst.

12 april 2018

Het heilige individu zien in een collectief

Natasja was mijn pastorant. Ze was een Nederlandse, alleenstaande moeder met twee kinderen in Rotterdam. Ze was bekend bij veel hulploketten. Daar zocht ze hulp voor andere lotgenoten. Ze was zich wel bewust van alle mensen die kwaad over haar spraken. Met name omdat ze overal hulp zocht en een stem wilde zijn voor andere migrantenmoeders die niet voor zichzelf konden spreken en de weg naar de maatschappelijke hulploketten niet wisten.

De lokettenmedewerkers vonden het niet leuk dat ze die doelgroep de weg wees. Dagelijks liep ze minimaal vijftien kilometer met haar kind in de kinderwagen. Ze noemde haar benen ‘Benendes Benz’, want die brachten haar dagelijks en kosteloos waar ze wilde, en daardoor was het veel beter vervoer dan een Mercedes Benz. Ze zei een keer tegen mij:

Als ik hen niet help, wat zal er dan van hun leven en dat van hun kinderen worden?

Mijn privilege als Nederlandse vrouw met kennis van het systeem gebruik ik om hen te helpen. Omdat ik hen bijsta, ben ik niet geliefd bij de loketten. Maar die prijs betaal ik liever dan wat hen anders zal overkomen.’ Ik heb veel gesprekken met haar gehad. Ik bleek een van de weinigen te zijn die zag wie ze was. Anderen rekenden haar af op haar verzoek om hulp.

Een van haar migrantenvriendinnen had een baby van haar ex-man. Ik heb deze vriendin veel gesproken. Natasja bracht haar naar mij toe voor hulp, nadat ze door bijna alle loketten afgewezen was. Een paar keer is het voorgekomen dat haar ex-man op straat de baby wilde afpakken van de vrouw. Natasja hielp dan om de baby redden. Ook is de baby een paar keer bij mijn kerk in veiligheid gebracht, onder de zorg van andere moeders. Natasja ging dan met haar vriendin aangifte doen bij de politie.

Natasja werd in de Augustinusschool in Rotterdam (Oude Westen) met een mes doodgestoken, door de ex-man van haar vriendin toen zij haar wilde redden. Ze gaf haar leven voor haar vriendin. Zo was deze vrouw in hart en ziel, maar men zag het niet.

God roept ons door de stem van mensen in de marge.

De stem van mensen in de marge is de stem van God.

Het negeren van die stem is het negeren van de roep van God. Mensen die naar die stem luisteren, die deze met woorden en daden beantwoorden en die standhouden, zijn nieuwheiligen. Het blijven van wie je bent en je eigen spiritualiteit behouden, is heilig. Het kunnen kijken naar het individuele in het collectief is het heilige vandaag.

Het zien en erkennen van individuele spiritualiteit binnen een groep, is heilig in deze tijd. Het kost moeite, maar is het wel waard. Het samenzijn van individuen vormt een gemeenschap.

Een gemeenschap is heilig door de heilige individuen die de gemeenschap vormen.

Natasja luisterde naar de stem van haar lotgenoten. Ze gebruikte haar privilege en talent om de meest kwetsbaren te ondersteunen. Haar vraag blijft heilig tot in de eeuwigheid: Wat zou er met deze kwetsbaren en hun kinderen gebeuren als ik hen niet steun? Het is een gewetensvraag voor ieder mens. Dat maakt haar voor mij een heilig individu in het collectief. Ik kon haar zien. En zij kon de ander zien in het collectief.

Auteur: Godian Ejiogu

Godian Ejiogu is theoloog en pastoraal werker. Hij is geboren en getogen in Nigeria en woont nu al lange tijd in Nederland. Met zijn bedrijf Peace Servant zet hij zich in voor een rechtvaardige samenleving met gelijke kansen voor iedereen. Bekijk alle blogs van deze auteur

geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *