geloof. rechtvaardigheid. toekomst.

14 juni 2018

De heilige plek van Marieke Veening

De nacht trekt op, de wereld verandert van zwart-wit naar pastelkleurig en niet veel later baden de grauwe, Duitse steden waar we langs rijden in het gouden ochtendlicht. Nog even en ze komen weer in beeld: de bergen. Dat ‘even’ duurt me altijd weer te lang, maar na een paar uur wordt mijn wachten beloond. De Alpen doemen op, als trouwe vrienden die me zoals ieder jaar weer staan op te wachten en me verwelkomen. Ik zucht van tevredenheid. Ik ben er weer, ik ben weer thuis.

 

Elke zomer ga ik met mijn familie naar het mooie Oostenrijk. Al meer dan vijftien jaar. En nooit gaat het vervelen. Vaak beginnen we in januari elkaar al lekker te maken: ‘Heb jij ook zo’n zin om er weer heen te gaan?’ ‘Zullen we die ene wandeling weer maken?’ ‘Oh, weet je nog dat uitzicht toen, fantastisch! Daar moeten we echt nog een keer heen…’

Elk jaar kijk ik weer reikhalzend uit naar de zomer, naar Oostenrijk, naar de bergen. Het is een waardevolle plek voor mij, een heilige plek. Niet zozeer het land zelf, maar vooral de associaties die ik erbij heb. De Oostenrijkse bergen zijn voor mij de plaats waar ik uit mijn ‘normale leven’ getrokken word en tegelijkertijd thuis ben. Waar ik overweldigd word door schoonheid en loskom van alledaagse drukte. Waar ik stilgezet word en kan reflecteren op mijn leven.

Tussen de majestueuze, puntige, grillige bergen voel ik me veilig. Je kunt je er opgesloten voelen, maar ik ervaar er juist ultieme vrijheid. Hoe dichter ik bij de bergen ben, hoe blijer ik word en hoe meer ruimte ik ervaar.

En in de bergen word ik geconfronteerd met God. Vaak kom ik daar er weer achter hoe vrij ik ben als ik mijn hart aan het Zijne verbind. Dat het goed is om dingen uit handen te geven en te vertrouwen. Omringd door zo veel schoonheid raakt het besef me elke keer weer: hoe klein ik ben, hoe groot Hij is en hoe verschrikkelijk dankbaar ik ben voor mijn leven. En dat ik me niet hoef blind te staren op dat dagelijkse leven van mij, omdat er zoveel meer is.

En ja, elk jaar verlaat ik de Oostenrijkse Alpen weer met een brok in mijn keel. Als de onvermijdelijke terugreis is begonnen, laten mijn ogen de voorbijglijdende bergen niet los en ingespannen kijk ik in de achteruitkijkspiegel tot de laatste top aan de horizon verdwijnt. Dan zucht ik en bereid ik me voor op grauwe, Duitse steden en een drukke snelweg. Ach ja, die horen er ook weer bij. Maar de bergen staan nog op mijn netvlies gebrand, als trouwe vrienden die me uitzwaaien. Tot volgend jaar!


Marieke (24 jaar) is hbo-theologe, studeert Neerlandistiek in Utrecht en is redactiestagiaire bij uitgeverij KokBoekencentrum.

geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *